ใต้เงาบาป 16.2

เฉพาะอ่านออนไลน์
ใต้เงาบาป 16.2
 
บทประพันธ์ของ "ช่อมณี"
 

ช่วงสายของวันเสาร์หลังจากที่มันตรินีอยู่ร่วมไหว้เจ้าตามประเพณีจีนที่บ้านธมนันท์เนื่องในวันตรุษจีนแล้ว  หล่อนจึงวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยเร็ว  เมื่อหญิงสาวเดินลงมาชั้นล่าง  นางนวลพรรณผู้เป็นยายขยับแว่นตาเล็กน้อยขณะจ้องมองมันตรินีซึ่งแต่งกายด้วยชุดเสื้อกระโปรงสีเหลือง  ลวดลายปักด้วยด้ายสีทอง  ทำให้ขับสีผิวของหญิงสาวผุดผ่องยิ่งขึ้น

วันนี้หลานของยายสวยผิดตาเชียวนะ    นางนวลพรรณกล่าวล้อ

มันตรินีรู้สึกเขินกับสายตาชื่นชมของผู้เป็นยาย  พลางกระซิบบอกว่า   ตรีจำใจแต่งหรอก  เพื่อรักษาสัญญาค่ะ

สัญญาอะไรรึ ? “   ผู้เป็นยายขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

ตรีก็ยังไม่ทราบชัดเจน  แต่ต้องทำ  เพื่อไม่เป็นหนี้อีกต่อไป

ไปเที่ยวกับหนุ่มรึไง

มันตรินีโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธ   เขาว่าให้ไปงานเลี้ยงค่ะ

เขาจะมารับหรือไง  ยายจะขอดูหน้าหน่อย

พี่สิตจะขับรถไปส่งค่ะ

สังสิตเดินเข้ามาในตึกใหญ่  พลางส่งสายตาชื่นชมความงามน่ารักของมันตรินี

ผมเอารถมาแล้วครับ

มันตรินีจึงกล่าวอำลาเจ้าของบ้านธมนันท์  แล้วเดินตามชายหนุ่มไป

พี่รู้แล้วสิว่าจะพาฉันไปที่ไหน ? “

ผมทราบ ! “   สังสิตเปิดประตูรถให้หญิงสาวด้วยท่าทางนุ่มนวล   แต่รับปากกับเขาว่าจะไม่บอกคุณ

พี่เชื่อเขามากกว่าฉันรึ ! “   หล่อนกล่าวเสียงขุ่น

สังสิตยิ้มเล็กน้อย   ผมไม่เห็นเสียหาย  แต่รู้สึกสนุกด้วยต่างหาก

มันตรินีมองค้อนขวับใส่ชายหนุ่มใบหน้ากลมซึ่งหล่อนนับถือมาช้านาน

 

มันตรินีรู้สึกอัดอัดทันทีเมื่อรถของสังสิตแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านพิตรพิบูล  ซึ่งขณะนี้มีรถคันงามหลากยี่ห้อจอดอยู่เต็มลานกว้างหน้าตึกใหญ่ทรงยุโรปสีขาวเด่นตระหง่าน  สังสิตใช้เวลาสักพักจึงหาที่จอดรถได้  พลางกล่าวชวนหญิงสาวให้ลงจากรถ  แต่อีกฝ่ายกลับนั่งนิ่ง  ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างขัดเคืองใจ

พี่ก็ทราบว่าฉันไม่ชอบบ้านนี้ ! “

สังสิตมองด้วยสายตาอ่อนโยน   แม้จะลำบากใจบ้าง  หากคุณทำได้  ต่อไปก็ไม่มีหนี้สินซึ่งเขามีสิทธิ์บอกให้ทำในสิ่งที่คุณไม่ชอบอีก  ลองคิดดูสิครับ  คุณตรี

แต่….. “

สังสิตเดินมาเปิดประตูให้หญิงสาว  พลางกล่าวเตือนในทีว่า  คุณรับปากคุณปรานต์เอง  คงไม่ยอมเสียคำพูดนะครับ

มันเป็นความผิดของฉันที่รับปากโดยไม่ซักให้ละเอียดเสียก่อน    หล่อนบอกเสียงขุ่น  แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าไปในตึกใหญ่  โดยมีสังสิตตามไปอย่างเงียบๆ

 

ภายในห้องโถงใหญ่ซึ่งตกแต่งอย่างหรูหรามีแขกที่มาร่วมงานยืนคุยกันเสียงอื้ออึง  มันตรินีมองกวาดสายตาไปทั่วห้องจึงสังเกตเห็นว่าแขกส่วนใหญ่จะเป็นคนที่มีอายุมากไล่เลี่ยกับเจ้าของงานเลี้ยงนี้

ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ คุณตรี    กัญญากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มหวาน

ไม่ใช่บ้านของฉัน ! “   มันตรินีตอบเสียงกร้าว

กัญญายิ้มอย่างไม่ถือสา  ขณะยื่นพัดรูปใบโพธิ์ซึ่งทำจากผ้าไหมชั้นดีให้คนทั้งสอง

ครั้งนี้ท่านสั่งทำพัดเป็นของที่ระลึกกับแขกทุกคนค่ะ

มันตรินีไม่ยอมรับพัดใบโพธิ์  สังสิตจึงยื่นไปรับจากมือของกัญญาเสียเอง  พลางถามขึ้นว่า  คุณมาช่วยต้อนรับแขกหรือครับ ? “

ใช่ค่ะ

คุณปรานต์อยู่ที่ไหนคะ ? “   มันตรินีถามถึงชายหนุ่มที่เป็นต้นเหตุให้หล่อนต้องมายืนในบ้านพิตรพิบูล

เขาขับรถไปรับแขกสำคัญที่สนามบิน    กัญญาตอบเสียงหวาน   แล้วกำชับให้ฉันดูแลคุณในงานด้วยค่ะ

คุณสรพศล่ะครับ ? “

ท่านกำลังต้อนรับแขกทางโน้นค่ะ    กัญญาชี้มือไปยังชุดรับแขกไม้แกะสลักชุดใหญ่ซึ่งอยู่ด้านในสุด   วันนี้แขกที่มาล้วนเป็นคนที่ท่านเคยช่วยเหลือไว้ในอดีต  ตอนนี้ต่างก็เติบใหญ่ได้ดีกันหมด  จึงมาอวยพรวันเกิดครบหกรอบให้ท่านค่ะ

วันเกิดของท่านด้วยหรือครับ ? “   สังสิตก็เพิ่งรับรู้เช่นกัน

บังเอิญที่ปีนี้วันตรุษจีนกับวันเกิดของท่านเป็นวันเดียวกัน    กัญญาบอกด้วยแววตาซาบซึ้งใจแกมนอบน้อมในที

มันตรินีถามโพล่งขึ้นว่า   คุณกัญญาคงเคยได้รับความช่วยเหลือจากเขาสินะ  จึงมาร่วมงานนี้เช่นกัน

ดวงตาของกัญญามีประกายหม่นหมอง  ยามเล่าว่า  เมื่อก่อนฉันต้องลำบากในพม่า  ด้วยการที่ท่านช่วยจัดการทุกอย่าง  ฉันจึงได้มายืนอยู่บนผืนดินไทยอย่างสง่างามและถูกต้องตามกฎหมาย

มันตรินีมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน  ขณะที่กัญญากล่าวต่อไปว่า   สำหรับฉันแล้วถือว่าท่านเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่แก่ฉันค่ะ

รวมทั้งงานที่คุณเคยทำด้วยสินะ

กัญญารีบกล่าวแก้ว่า   ท่านให้ชีวิตใหม่  แต่จะไม่ก้าวก่ายกับการดำเนินชีวิตของฉัน  ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันเป็นผู้เลือกเอง

มันตรินีรู้สึกสะท้อนใจอยู่ลึกๆกับคำบอกเล่าของหญิงสาวผู้นี้  สรพศประมุขของบ้านพิตรพิบูลช่วยสร้างอนาคตให้คนมากมาย  แต่จะมีใครทราบบ้างว่าเขาเคยทำลายอนาคตของบางคนมาแล้วเช่นกัน

ผมคิดว่าเราควรจะไปทักทายเจ้าภาพก่อนนะครับ    สังสิตพูดเสนอ

มันตรินีอึ้งไปครู่หนึ่ง  ก่อนจะตอบไปว่า   ไม่จำเป็นหรอก ! “

กัญญากับสังสิตมองสบนัยน์ตากันด้วยความหนักใจ  พอดีสาวใหญ่ร่างสูงผอมในชุดราตรีสั้นสีสด  เสื้อคอกว้างเปิดไหล่ทำให้เห็นผิวขาวเนียนถนัดตา  เดินเข้ามาหาคนทั้งสามด้วยแววตาเป็นประกายระยับ

เธอควรเข้าไปไหว้ปู่ก่อนนะ   สิดาพรเอ่ยเสียงเข้ม  ท่าทางไม่พอใจนัก

มันตรินีมองสาวใหญ่ด้วยแววตาเรียบเฉย  ฉันรับปากกับคุณปรานต์ว่าจะมาตามนัดหมาย  ฉันก็ได้ทำแล้ว  ดังนั้นจึงคิดจะกลับอยู่พอดี

สังสิตตะลึงงันเมื่อเห็นเจ้าของชุดสีเหลืองหมุนกายเดินออกไปจากงานเลี้ยงอย่างเร็ว

ยะโสนัก ! “  สิดาพรขบกรามแน่น  นัยน์ตาวาว  เด็กนั่นไม่ยอมนับพ่อกับฉันเป็นญาติ  นิสัยเสียเหมือนกับพี่สารัชเลย

กัญญาเหลือบตามองลูกสาวของสรพศ  พิตรพิบูลด้วยความไม่พอใจ  ขณะที่สังสิตรีบก้าวตามมันตรินีไปทันที

 

มันตรินีกำลังก้าวเท้าลงจากตึกใหญ่  หล่อนชะงักโดยพลันเมื่อสายตาเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง  ผิวขาว  ใบหน้าคุ้นตาซึ่งหล่อนไม่มีวันลืมได้  เขากำลังเดินมาที่ตึกใหญ่พร้อมกับปรานต์ อัครชัย

คุณตรี ! “  สังสิตร้องเรียก  เมื่อวิ่งมาถึงร่างหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่

ปรานต์กับหนุ่มแปลกหน้าหยุดมองมันตรินี  ชายร่างสูงโปร่งเผยอยิ้มเล็กน้อย  พลางเอ่ยเรียกหญิงสาวว่า   ตรี ! “

มันตรินีวิ่งโผเข้าสู่อ้อมแขนของหนุ่มแปลกหน้าโดยไม่สนใจสายตาของแขกผู้มาร่วมงานซึ่งกำลังเดินทยอยเข้ามาในตึกใหญ่  ปรานต์กับสังสิตมองภาพคนทั้งสองด้วยหัวใจสั่นรัว  ร่างของคนทั้งสองยืนกอดกันอย่างแนบแน่น  ปรานต์เห็นหญิงสาวกระซิบบางอย่างกับชายคนนั้น  เขาพลันเบือนสายตาไปทางอื่น  เมื่อรู้สึกทนไม่ได้กับภาพเบื้องหน้า  ขณะที่สังสิตยืนสงบนิ่ง  สีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ใจกำลังเจ็บปวดอยู่ลึกๆ

 

**************** โปรดติดตามตอนต่อไป *****************

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s