แม่จ๋า…….อย่าฆ่าลูก

แม่จ๋า……อย่าฆ่าลูก

 

เขียนโดย  ลูกแก้ว

 

ข่าวหมีแพนด้าออกลูกตัวแรกตอนเดือนพฤษภาคมในเมืองไทยเป็นที่ชื่นชมของคนไทยอย่างมาก ภาพหมียักษ์ประคองลูกตัวน้อยไว้อย่างทะนุถนอม ภาพหมีนั่งหลับตลอดคืนเพื่อให้ลูกดูดนมสะดวกขึ้น มันเป็นการแสดงความรักที่แม่มีต่อลูกสำหรับสัตว์เดรัจฉาน ทั้งที่หมีแพนด้าตัวนี้เพิ่งเป็นแม่ครั้งแรกและไม่มีตัวอย่างการเป็นแม่สอนมันมาก่อน ทุกอย่างจึงเกิดจากสัญชาตญาณตามธรรมชาติเท่านั้น นอกจากหมีแพนด้าแล้ว ยังมีความอัศจรรย์ที่หลายคนคาดไม่ถึงว่าสัตว์อันตรายก็แสดงความรักเยี่ยงแม่อย่างน่าชื่นชมยิ่ง คือ งูพิษชนิดหนึ่งซึ่งสัญชาตญาณของมันจะกินงูด้วยกัน วันหนึ่งมันต้องออกลูก จึงกลัวว่าจะกินลูกของตัวเอง เมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่วันที่แน่ใจว่าลูกทุกตัวรอดชีวิตแล้ว มันจะรีบออกห่างจากรังนั้นโดยเร็วและไม่แวะเวียนกลับมาอีกเลยเพื่อป้องกันสัญชาตญาณของตัวเอง

สัตว์อันตรายอีกชนิดหนึ่งที่สร้างความทึ่งใจมากเมื่อเทียบกับความโหดร้ายที่กระทำต่อเหยื่อของมัน เราจักสัมผัสความอ่อนโยนในฐานะแม่ได้อย่างชัดเจน คือ จระเข้ เป็นที่ทราบกันดีว่ามันเป็นสัตว์ที่กินพวกเดียวกันด้วย เมื่อคลอดลูกแล้วแม่จระเข้จะคอยดูแลลูกห่างๆเพื่อเลี่ยงสัญาชาตญาณกินกันเอง คอยคาบลูกหนีจระเข้ตัวอื่น เมื่อลูกเติบโตพอควร มันจะทิ้งลูกไปไกลทันทีเพื่อจะไม่กินลูก สัญชาตญาณความเป็นแม่ของสัตว์ดุร้ายอีกพันธุ์หนึ่งซึ่งมนุษย์ต้องทึ่งยิ่งขึ้น คือ แม่หมาไน ซึ่งเป็นสัตว์กินเนื้อ รวมตัวกันเป็นฝูง บางครั้งความแห้งแล้งทำให้พวกมันต้องหากินห่างไกลจากฝูงอย่างมาก การเลี้ยงลูกให้อิ่มท้องเป็นหน้าที่สำคัญของแม่หมาไน เมื่อมันได้เหยื่อแล้วจะกินกลืนเข้าปากให้มากที่สุดแล้วพากันวิ่งกลับรังซึ่งมีลูกหมารออยู่ทุกวันด้วยระยะทางเกือบร้อยกิโลเมตร แม่หมาไนจะวิ่งสุดกำลังกลับรังให้เร็วที่สุดก่อนที่น้ำย่อยในกระเพาะจะย่อยสลายเนื้อเหยื่อ พอไปถึงรังมันจะขย้อนเนื้อเหยื่อออกให้ลูกกินอิ่มท้อง พวกมันต้องทำอย่างนี้ทุกวัน บางวันต้องทำมากกว่าหนึ่งครั้ง จักต้องเหนื่อยหนักหนาเพียงใด คงพิจารณาได้ไม่ยาก มันจึงเป็นความเสียสละในฐานะแม่ของสัตว์เดรัจฉานอันน่ายกย่องยิ่ง

สัตว์อีกประเภทที่มีสายพันธ์ใกล้เคียงกับคนที่สุด คือ ลิง มันเลี้ยงลูกด้วยความรักเอาใจใส่นานหลายปีก่อนปล่อยให้ลูกเป็นอิสระ สัญชาตญาณความเป็นแม่ของลิงจึงใกล้เคียงกับมนุษย์เช่นเดียวกัน แม่ลิงที่มีลูกตายจะแสดงความเศร้าอาลัยด้วยการพาศพลูกไปทุกหนแห่ง คอยป้อนน้ำป้อนอาหารเหมือนลูกยังมีชีวิตอยู่โดยไม่ยอมทิ้งลูกจนกว่าซากจะเน่าเหม็นแล้ว บางครั้งพ่อลิงต้องมาดูศพลูกแล้วพยายามปลอบให้แม่ลิงทิ้งซากลูกไว้ จักไม่มีแม่ลิงตัวใดที่ฆ่าลูกของตัวเองในธรรมชาติ มันบ่งบอกความรักความเศร้าตามสัญชาตญาณของแม่ที่แสดงให้เห็นชัดเจน ขณะที่แม่ของสัตว์โลกชนิดหนึ่งสามารถฆ่าลูกด้วยมือของตัวเองอย่างไม่ละอายใจ เพียงฆ่าเพื่อปิดบังผลลัพธ์จากการกระทำของตัวเองไว้ นั่นคือ แม่มนุษย์

ข่าวที่อ่านแล้วสลดใจยิ่งคือ แม่ทิ้งลูกทารกไว้ในรถแท็กซี่แล้วหนีหายไป ทำให้ต้องส่งเด็กไปยังสถานเลี้ยงเด็กของรัฐ ข่าวแม่โยนลูกทารกจากหน้าต่างห้องลงไปนอนตาย ข่าวแม่เอาทารกยัดโถส้วมหรือใส่ถังขยะ ข่าวพ่อแม่รุมซ้อมเด็กน้อยจนช้ำในตายด้วยใช้เป็นที่ระบายอารมณ์ ปกติแล้วสัญชาตญาณความเป็นแม่ย่อมเกิดขึ้นทันทีเมื่อคลอดลูกสำหรับสัตว์ทุกชนิดบนโลก ซึ่งรวมทั้งมนุษย์ด้วย ความรัก เอื้ออาทร ห่วงใย และอยากปกป้องรักษาชีวิตที่ถือกำเนิดจากแม่เกิดขึ้นกับผู้เป็นแม่ทุกวัย แต่ข่าวเหล่านั้นชี้ให้เห็นว่า ความโหดเหี้ยมหรือความเห็นแก่ตัวมีมากกว่าสัญชาตญาณของแม่ การฆ่าทารกหรือเด็กน้อยด้วยน้ำมือของแม่จึงเกิดขึ้นบ่อยครั้งตามการพัฒนาของบ้านเมือง แสดงว่า การพัฒนาเกิดเฉพาะกายภาพ แต่จิตใจของคนตกต่ำลง อาจเปรียบเทียบได้ว่าแม่บางคนมีจิตใจต่ำทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานซึ่งแสดงสัญชาตญาณความเป็นแม่ได้น่ายกย่องกว่าเธอคนนั้น

ปกติเราถือกันว่า ทารกถือกำเนิดขึ้นมาด้วยความบริสุทธิ์ประดุจผ้าขาวสะอาดยิ่ง แม้ว่าพ่อแม่ของเขาจะเป็นคนประเภทใดก็ตาม เขาหรือเธอคลอดออกจากท้องแม่ทั้งที่ดวงตาหลับสนิท เสียงร้องของทารกยืนยันการมีชีวิตบนโลก แม่จึงไม่มีสิทธิ์ฆ่าลูกเพราะเขาเป็นสมบัติอันมีค่าของโลกใบนี้แล้ว ทารกน้อยไม่ควรเป็นที่รองรับอารมณ์ขุ่นเคืองแค้นของแม่ไม่ว่าจะกำเนิดด้วยสาเหตุใด เมื่อธรรมชาติกำหนดให้ทารกกำเนิดจากครรภ์มารดาคนใด ก็เป็นสิ่งที่พระเจ้าหรือสวรรค์กำหนดไว้แล้ว แม่ไม่ควรให้ความตายแก่เขา แต่ควรยึดถือสัญชาตญาณของแม่ด้วยการให้สิ่งดีๆแก่ลูก ดูแลชีวิตน้อยๆนี้ให้กำเนิดออกมาอย่างปลอดภัย หน้าที่ของแม่คือ ดูแล ปกป้อง ชีวิตของลูก มิใช่ฆ่าสังหารลูก การฆ่าลูกถือเป็นการทำบาปมหันต์ที่ต้องลงนรกขั้นที่ 8 คือ อเวจีนรกนั่นเอง

แม่สัตว์เดรัจฉานที่เป็นสัตว์ดุร้ายยังไม่ยอมทำร้ายหรือฆ่าลูก แม้จะมีสัญชาตญาณการฆ่าติดตัวไว้ ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะดูแลลูกให้รอดปลอดภัยก่อนแล้วเลี่ยงห่างลูกเพื่อจะไม่ต้องกินลูก ขณะที่แม่มนุษย์ตัดสินชะตาชีวิตของทารกน้อยด้วยการคลอดแล้วฆ่าให้ตายด้วยสารพัดวิธีอันโหดเหี้ยม โดยไม่คำนึงว่าชีวิตของเขาหรือเธอนั้นเมื่อคลอดอย่างมีลมหายใจแล้ว น่าจะมีสิทธิ์กำหนดชะตาชีวิตของตัวเองได้ หากแม่ไม่สามารถเลี้ยงดูทารกน้อยได้ด้วยตัวเอง ก็ควรเลือกหนทางอื่นที่มิใช่การสร้างบาปให้แก่ตนเองเพิ่มขึ้น อันได้แก่ การนำเด็กไปส่งให้สถานรับเลี้ยงเด็กของรัฐหรือมูลนิธิเอกชนซึ่งมีความพร้อมจะดูแลเด็กให้มีอนาคตต่อไปและกล้าแกร่งพอจะเลือกเส้นทางชีวิตได้ในฐานะเด็กกำพร้า หรือการยกเด็กให้ครอบครัวที่อยากเลี้ยงดูเขา เป็นต้น การฆ่าลูก นอกจากเป็นบาปมหันต์ที่ต้องตกนรกขุมลึกที่สุดและยังเป็นตราบาปทางใจแก่แม่ไปจนลมหายใจสุดท้าย แล้วยังมีโทษอาญาตามกฎหมายฐานฆ่าผู้อื่นอีกด้วย

ถ้าแม่ไม่อาจทำหน้าที่ของแม่ได้ ก็ควรเลือกหนทางดีที่สุดให้ลูก มิใช่ฆ่าลูกอย่างเหี้ยมโหด แม้การทิ้งให้สถานเลี้ยงเด็กหรือยกเด็กให้ครอบครัวอื่น จะเป็นการที่แม่ทิ้งลูกหรือสร้างเด็กกำพร้าขึ้นอีกหนึ่งคน แต่มันยังเปิดโอกาสแก่ชีวิตเด็กให้มีอนาคตต่อไป อย่าเลือกทำลายชีวิตของลูกก่อน ขอให้คำนึงถึงความบริสุทธิ์ของเด็ก ระยะเวลาเก้าเดือนที่ประคองชีวิตของเขาหรือเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณของแม่ นอกจากนั้น จงคิดถึงเด็กกำพร้าขาดพ่อแม่ ทั้งที่สังคมกำหนดว่า ครอบครัวคือ พ่อแม่ลูก แต่เด็กกำพร้าขาดพ่อแม่ที่จะคอยอุ้มชู ให้ความรักและกำลังใจต่อสู้อุปสรรคชีวิต สั่งสอนผิดชอบชั่วดี ให้คำชื่นชมเมื่อเขาได้รางวัลหรือผลสอบดี วันพ่อวันแม่แห่งชาติก็ต้องนั่งเดียวดาย การถูกหมิ่นแคลนจากเด็กที่มีสภาพครอบครัวพร้อมสรรพ  เด็กกำพร้าบางคนเคยพูดด้วยถ้อยคำน่าเห็นใจว่า เมื่อเขาทราบผลสอบเกรดเยี่ยมหรือได้รับรางวัลเรียนดี แต่เขาต้องร้องไห้คนเดียวเพราะไม่มีพ่อแม่ที่จะกอดยินดีกับเขาด้วย มันบอกชัดถึงความต้องการและความรู้สึกว้าเหว่ของเด็กกำพร้า รายการทีวีที่ช่วยตามหาคนที่พลัดพรากจากหายไปกรณีที่เด็กกำพร้าตามหาพ่อแม่ จะให้เหตุผลเดียวกันว่า แค่อยากรู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร หน้าตาอย่างไร ถ้าเป็นไปได้ก็จะขอกราบเท้าพ่อแม่และบอกรักพวกเขา ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน และไม่เคยจะเรียกร้องเงินเลี้ยงดูใดๆ บางคนยังอยากได้ดูแลทดแทนบุญคุณที่พ่อแม่เป็นผู้ให้กำเนิดแก่เขา มันเน้นย้ำให้เห็นสัญชาตญาณและความต้องการของลูกที่มีต่อพ่อแม่ซึ่งทอดทิ้งเขาหรือพลัดพรากกัน โดยปราศจากความแค้นเคืองใดๆ เหตุไฉนแม่บางคนจึงมีใจเหี้ยมฆ่าสังหารลูกที่เลี้ยงครรภ์มานานและคลอดให้เขามีลมหายใจแล้วก็พรากลมหายใจนั้นไปด้วยมือของเธอซึ่งเป็นแม่ เหตุไฉนเมื่อไม่อยากมีลูก ก็ไม่เตรียมตัวเองให้พร้อมเพื่อป้องกันการเกิดลูกด้วยการหาความรู้และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด จักได้ไม่ต้องสร้างบาปกรรมให้ตนเอง สร้างตราบาปแก่ลูกกำพร้า เมื่อมนุษย์ถือตนเป็นสัตว์ประเสริฐแล้ว ก็ควรทำตนเป็นแม่ที่เหนือกว่าแม่ของสัตว์เดรัจฉาน ก่อนจะทำบาปมหันต์กับลูก ขอให้คิดด้วยว่า ถ้าทารกน้อยสามารถพูดกับแม่ได้ จะพูดพร้อมกับมองด้วยดวงตาที่เปี่ยมความรักแม่ว่า แม่จ๋า…..อย่าฆ่าลูกเลย

 

**********************************

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s