ใต้เงาบาป 1.2

เฉพาะอ่านออนไลน์
 
ใต้เงาบาป 1.2
 
บทประพันธ์ของ "ช่อมณี"
 

เวลาเดียวกันนั้นภายในบริเวณสวนลุมพินีสำหรับเช้าวันอาทิตย์มีชายหญิงต่างวัยมาออกกำลังกายอย่างคึกคัก  บ้างก็มาร่ายรำมวยจีน  บางคนที่เป็นหนุ่มสาวมักจะวิ่งไปรอบสวนแห่งนี้  เสียงเพลงที่หญิงสูงวัยร้องดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของสวนสาธารณะอันกว้างใหญ่  ทำให้ชายสองคนยืนฟังด้วยความตั้งใจ

มันเป็นเพลงจีนเก่าแก่มาก  ไม่ได้ยินเสียนาน   ชายร่างสูงซึ่งมีอายุ 72 ปีเอ่ยขึ้น  ใบหน้าเหี่ยวย่นแลดูมีความสุขยามฟังเสียงเพลงในอดีต

ขัมน์ อัครชัยซึ่งมีร่างสันทัด  และมีอายุน้อยกว่า  แย้มริมฝีปากเล็กน้อย

ได้ยินอีกครั้ง  ทำให้นึกถึงวันเก่าๆนะครับ  พี่พศ

สรพศกวาดตามองชายหญิงซึ่งมีเชื้อสายจีนที่กำลังทำกิจกรรมต่างๆเพื่อสุขภาพทางกายและจิตใจที่อยู่โดยรอบบริเวณซึ่งทั้งสองยืนอยู่

พวกเขาเหล่านี้ต่างผ่านอดีตที่ทุกข์และสุขมาแล้ว….. “  สรพศเอ่ยเสียงเรียบดวงตาเป็นประกาย  

สถานที่นี้จึงเป็นที่รวมตัวของเชื้อสายมังกรซึ่งแสดงว่ามิได้มีแต่พวกเขาเท่านั้น  ยังมีคนแบบเดียวกันอยู่อีก  ไม่ใกล้ไกลเลย 

คนรุ่นเรากำลังเหมือนกับใบไม้สีเหลืองที่รอวันหลุดร่วงสู่พื้นดิน  ต่อไปสถานที่นี้คงเหลือเพียงชนรุ่นหลังที่มีสายเลือดเจือจางไปแล้ว

สรพศยิ้มนิดๆ  พวกเด็กๆจะสืบทอดความคิดของบรรพบุรุษต่อไป  แม้วิถีชีวิตจะเปลี่ยนไปก็ตาม

ความอดทนและประหยัดหรือครับ ? “

มันอยู่ในสายเลือดแล้วล่ะ   สรพศตอบ  พลางกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ

               ขัมน์มีสีหน้าครุ่นคิด  ขณะที่ชายสูงวัยกว่าหันมาจ้องมอง  นายมีเรื่องอะไรในใจรึ ขัมน์

ผมไม่เคยปิดบังพี่ได้สักเรื่องเลยนะครับ

ริมฝีปากของสรพศแย้มออกเล็กน้อย  ยามเอ่ยว่า  เราคบกันมาครึ่งชีวิตของกันและกันเชียวนะ

ใช่ครับ   ขัมน์พยักหน้ารับ  แววตาเป็นสุข  มันเป็นเวลาที่ผมไม่เคยลืมเลย

สรพศนิ่งฟัง  ขณะที่ผู้อ่อนวัยกว่าถอนใจหนัก  ก่อนจะเอ่ยว่า  ผมต้องการลูกชายกลับไปช่วยครับ

ช่วยนายรึ?! “

ขัมน์พยักหน้ายืนยัน  ผมกำลังมีปัญหาหนักทั้งด้านธุรกิจและสุขภาพ

พูดให้ชัดหน่อยสิ

สรพศยืนฟังคำบอกเล่าถึงความจำเป็นที่เกิดขึ้นของขัมน์ด้วยท่าทาางสงบเยือกเย็น  ดวงตามีแววครุ่นคิดหนัก

นึกไม่ถึงว่านายจะเป็นโรคนั้นเลยนะ  ขัมน์   น้ำเสียงของสรพศบ่งบอกความเห็นใจเต็มเปี่ยม

ตอนที่ผมได้ยินหมอบอกเรื่องนั้น  ผมก็แทบช็อคเหมือนกัน

สรพศตบบ่าของเพื่อนต่างวัยเป็นการให้กำลังใจ  ฉันหวังว่านายจะเข้มแข็งในการต่อสู้กับเจ้าโรคบ้านั้นนะ

ผมเกรงว่ามันจะกระทบกับธุรกิจในอนาคต ! “

นายจึงอยากให้ปรานต์กลับไปช่วยงานสินะ   สรพศกล่าว  แววตาครุ่นคิด

ใช่ครับ

ขัมน์มองอีกฝ่ายด้วยความหวังในคำตอบของเขา  ขณะที่สรพศทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า

อันที่จริงฉันเห็นใจนายมาก  และอยากให้ปรานต์กลับไป  แต่……. “  สรพศกล่าวเว้นระยะเล็กน้อย  ขณะนี้ปรานต์เป็นเสาหลักของบ้านพิตรพิบูลไปเสียแล้ว  ลูกสาวของฉันก็ไม่แกร่งพอจะดูแลกิจการทั้งหมดได้  ฉันยังต้องการปรานต์มาก

พี่พศ ! “

ขัมน์มีทีท่าผิดหวังมาก  เขาไม่กล้าพูดโต้แย้งใดๆได้  เพราะในอดีตสรพศมีบุญคุณกับตัวเขาและครอบครัวมาก  หากไม่ได้การสนับสนุนทางการเงินและน้ำใจของฝ่ายนั้น  คงไม่มีนักธุรกิจชั้นนำที่ชื่อขัมน์ อัครชัย  ในวันนี้แน่

กิจการของฉันก็มั่นคงพอควร  หากปรานต์จะช่วยดูแลงานของนายสักพัก  ฉันก็ไม่ขัดข้องนะ

ดวงตาของขัมน์ฉายความเจิดจ้าทันใด  เมื่อสรพศพูดเปิดทางให้ในที่สุด

ขอบคุณครับ  พี่พศ

ปรานต์เป็นลูกชายของนาย ! “  สรพศบอกเสียงหนัก  เขาควรทำหน้าที่ลูกที่ดีเสียที  หลังจากดึงเขาไว้ข้างกายเสียนาน

เขาเป็นปรานต์ในปัจจุบันได้เพราะการสั่งสอนของพี่นะครับ

สรพศอมยิ้ม  การเป็นเด็กดีได้  มิใช่เกิดจากการสั่งสอนของผู้ใหญ่เท่านั้น   แต่ขึ้นอยู่กับตัวคนๆนั้นเองเป็นหลัก

ขัมน์ฟังด้วยความชื่นใจกับคำชมของอีกฝ่าย  น้ำเสียงของสรพศดังต่อไปว่า

ปรานต์เป็นคนเก่งได้เพราะเขาเลือกจะเป็นเช่นนั้น

ผู้ที่อ่อนวัยกว่าพยักหน้าเห็นด้วย  สรพศหันมาจ้องเขม็ง  พลางเอ่ยว่า  ฉันอยากเตือนนายสักอย่างนะ…… “

อะไรครับ ? “

นายต้องเชื่อใจปรานต์ ! “

ขัมน์มีสีหน้าไม่เข้าใจนัก  ขณะที่สรพศยิ้มที่มุมปาก  บางครั้งปรานต์จะทำงานแบบแข็งกร้าว  แต่เขามีวิธีของเขาเพื่อบรรลุเป้าหมายที่ต้องการ  ซึ่งอาจไม่ถูกใจนายนัก  ดังนั้นหากนายเข้าใจในตัวลูกชาย  จะต้องไม่ถือสา

ปรานต์เคยขัดใจกับพี่พศด้วยหรือครับ ? “

เมื่อก่อนมีหลายครั้งเชียวล่ะ   สรพศตอบ  พลางกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ  ต่อมาฉันเริ่มเรียนรู้ในความเป็นปรานต์ อัครชัย  จึงทำใจได้  เพราะสิ่งที่เขาทำไปนั้น  ผลลัพธ์จะต้องเป็นที่ถูกใจของฉันเสมอ

ผมจะจำไว้ครับ   ขัมน์กล่าวรับคำ

ทั้งสองยืนคุยกันพักใหญ่  ชายหนุ่มร่างสูงในชุดวอร์มสีน้ำเงิน  ใบหน้าเรียวยาวทรงผมตัดสั้นเกรียนวิ่งเข้ามาหาคนทั้งสอง  เหงื่อผุดเต็มใบหน้าคมเข้มของเขา

เหนื่อยแล้วหรือ  ปรานต์   สรพศถามชายหนุ่มที่ยืนหอบอยู่  ซึ่งกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็คใบหน้าที่เปียกชื้นด้วยเม็ดเหงื่อ

ปรานต์ยิ้มนิดๆ  ผมวิ่งสามรอบ  เหนื่อยมากเหลือเกิน  ต่อไปคงขอวิ่งแค่สองรอบก็พอแล้ว

ยอมแพ้เป็นเหมือนกันหรือ ?! “  ขัมน์กล่าวล้อลูกชายในที

เฉพาะการวิ่งเท่านั้น… “  ปรานต์ตอบเสียงหนัก  เรื่องอื่นผมยังสู้เต็มที่ครับ  พ่อ

ขัมน์กับสรพศหัวเราะชอบใจกับคำตอบของชายหนุ่ม  ปรานต์มักตอบเช่นนี้เสมอ  นั่นแสดงถึงความไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดอย่างง่ายดาย  นอกจากเขาจะเป็นผู้ยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยตัวเอง  มิใช่คนอื่นหยิบยื่นสิ่งนั้นให้แก่เขา  อันที่จริงก็มีน้อยครั้งมากที่ปรานต์จะยอมรับกับตัวเองว่าไม่อาจชนะสิ่งใดได้

จะกลับหรือยังครับ ? “   ชายหนุ่มเอ่ยถามผู้สูงวัยทั้งสอง

กลับเสียทีก็ดีนะ   สรพศกล่าวตอบ  พลางบอกกับชายหนุ่มว่า  วันนี้เธอไปค้างที่บ้านของพ่อสักวันสิ  ปรานต์

ปรานต์นิ่งไปนิดหนึ่ง  ก่อนจะพยักหน้ารับคำ  ได้ครับ

ทั้งสามจึงเดินออกจากสวนลุมพินีอันเป็นสวนสาธารณะที่ใช้พักผ่อนในวันสุดสัปดาห์ของคนในเมืองหลวงอันสับสนแห่งนี้ด้วยจิตใจปลอดโปร่งอย่างยิ่ง

 

บ้านอัครชัยสร้างอยู่บนพื้นดินเนื้อที่ 300 ตารางวาย่านรามอินทรา  ตัวบ้านสร้างในสไตล์ยุโรป  สีขาวสูงเด่นสง่าท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่าย  ขัมน์กับปรานต์เดินเข้าไปในบ้านซึ่งเย็นฉ่ำจากแอร์ขนาดใหญ่  ทั้งสองชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวร่างสูงซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าทันสมัยกำลังกราดเกรี้ยวใส่เด็กสาวร่างผอมบาง  โดยมีการหยิกข่วนอีกฝ่ายอย่างไม่ปรานี  ที่น่าแปลกคือเด็กสาวยังคงมีสีหน้าเฉยชา  ไม่มีการตอบโต้ใดๆ

หยุดนะ  ลิตา   ขัมน์ตะโกนบอก  พลางเดินเข้าไปประคองเด็กสาวร่างผอมซึ่งถูกผลักล้มลง

ปาลิตาผู้เป็นลูกสาวมีอาการชะงักงัน  เมื่อมองสบนัยน์ตาขุ่นขวางของบิดา

ทำไมต้องทำรุนแรงกับน้องแบบนี้ ? “

ปรานต์ยืนมองน้องสาวนิ่ง  ขณะที่ปาลิตาตอบอ้อมแอ้มว่า  ฉันเห็นมันนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพ์ของฉัน  ทั้งที่ห้ามเข้าใกล้แล้ว

เรื่องแค่นี้ต้องทำร้ายกันเชียวหรือ ! “

ปาลิตามองด้วยความหมั่นไส้ที่บิดาโอบกอดน้องสาวต่างมารดา  ฉันไม่ต้องการให้เด็กปัญญาอ่อนมายุ่งกับเครื่องคอมพ์  เดี๋ยวกดปุ่มมั่วขึ้นมา  ฉันก็เดือดร้อนน่ะสิ

ขัมน์มีสีหน้าบึ้ง  นัชชาไม่ใช่เด็กปัญญาอ่อน ! “

พ่อกำลังโกหกตัวเองต่างหาก ! “

ขัมน์จ้องลูกสาวด้วยใจกรุ่นโกรธเต็มที่  ขณะที่นัชชายืนนิ่งเฉย  สีหน้าเรียบ  เนื้อตัวมีรอยข่วนและรอยช้ำเขียวเต็มไปหมด

ลูกก็ไม่ควรทำกับน้องสาวที่มีปัญหา ! “  ขัมน์บอกเสียงเครียด  นัชชาเป็นน้องสาวแท้ๆของลูก  และใช้นามสกุลอัครชัยของเรา  จงจำใส่สมองไว้  ลิตา

ปาลิตามีท่าทางฮึดฮัด  ทำท่าจะพูดตอบโต้

ปรานต์กล่าวขัดขึ้นว่า  เลิกเถียงกับพ่อเถอะ  ลิตา

คำพูดและแววตาดุกร้าวของผู้เป็นพี่ชาย  ทำให้ปาลิตาจำใจสงบปากคำทันใด

หล่อนสะบัดหน้าแล้วเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างไม่พอใจนัก

เจ็บตรงไหนบ้าง  นัชชา   ขัมน์หันมาสนใจลูกสาวคนเล็ก  แววตาปรานี

เด็กสาวร่างผอมยืนนิ่ง  ดวงตาเหม่อลอย  ริมฝีปากเม้มสนิท  ขัมน์มองน้ำตาซึม

บอกพ่อสักคำสิ  ลูก

ปรานต์มองภาพสองพ่อลูกที่มีท่าทีเอื้ออาทรอย่างสะท้อนใจลึกๆ  ผู้เป็นบิดาทำท่าจะพาลูกสาวคนสุดท้องขึ้นไปชั้นบน

ไปคอยพ่อที่ห้องหนังสือนะ  ปรานต์   ขัมน์บอกเสียงขรึม  พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย

ครับ   เขากล่าวรับคำ  สายตามองร่างของคนทั้งสองที่เดินขึ้นบันไดด้วยแววครุ่นคิดแกมเย็นชา

 

ขัมน์เปิดประตูห้องหนังสือก็เห็นผู้เป็นลูกชายกำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่ที่โซฟายาวสีเข้ม  ดวงหน้าของปรานต์ยังคงแลดูราบเรียบ  เย็นชา  เขาเงยหน้าขึ้น  แล้ววางนิตยสารลงบนโต๊ะเมื่อเห็นบิดาเดินมาทรุดนั่งที่โซฟาตัวเดียวกัน

พ่อบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม

ใช่ ! “  ขัมน์ตอบ  สีหน้าเครียด

ปรานต์นั่งฟังอย่างตั้งใจ  ผู้เป็นบิดาเอ่ยเสียงจริงจังว่า  พ่ออยากให้ลูกกลับมาช่วยงานของพ่อ

อันที่จริงพ่อก็มีลิตากับวัฒน์ช่วยมานานแล้วนี่ครับ

ขัมน์ถอนใจหนัก  ปรานต์เอ่ยอีกว่า  พ่อก็ทราบดีว่าทำไมผมจึงทำงานให้กับลุงพศ  ถ้าผมมาช่วยพ่อ  จะทำให้ทางนั้นมีปัญหา

พ่อคุยกับพี่พศแล้ว ! “

เขาตอบว่าอย่างไร ? “

เขาให้ลูกตัดสินใจเอง ! “  ขัมน์ตอบ  ตาจ้องมองลูกชายเขม็ง

ปรานต์มีอาการสงบนิ่ง  ผู้เป็นบิดาบอกอีกว่า  พ่อต้องการให้มาช่วยสักระยะ  แล้วลูกค่อยตัดสินใจว่าจะมาช่วยพ่อเต็มตัวหรือไม่

กิจการมีปัญหาหนักมากหรือครับ ? “

ขัมน์พยักหน้ายอมรับ  นอกจากปัญหาบริษัทแล้ว  ยังมีเรื่องหนักสำหรับพ่อซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่พ่อต้องการตัวลูกกลับคืนมาในเวลาเช่นนี้

คิ้วเข้มของปรานต์ขมวดเล็กน้อย  ปัญหาอะไรครับ ? “

ขัมน์ทอดถอนใจหนัก  ก่อนจะเอ่ยปากเล่าปัญหาหนักใจของเขาให้กับลูกชาย  โดยชายหนุ่มนั่งฟังด้วยอาการสงบเงียบ  สมองครุ่นคิดหนักกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ

 

************* โปรดติดตามตอนต่อไป ***************

สงวนสิทธิ์ตามกฎหมาย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s